"Ik ben met Marc getrouwd, niet met de burgemeester"

Op 9 augustus 2016

Deze zomer gaat GVA op zoek naar de partners van onze lokale burgemeesters. Ook Liliane, de vrouw van Marc, kwam aan het woord. Hier de volledige tekst van het interview :
 
Totaal onverwacht werd Marc Van der Linden (57, N-VA) de nieuwe burgemeester van de gemeente Duffel. Even onverwacht mocht zijn echtgenote Liliane Hellemans (57) zich dus vanaf 1 januari 2013 mevrouw de burgemeester noemen, maar aan die titel houdt ze niet vast.

“'Mevrouw de burgemeester' is nogal een vreemde aanspreking. Is dat wel algemeen Nederlands? Het is blijkbaar de spreektaal, want ik hoor dat soms nog zeggen wanneer mensen mij aanspreken. Ik ben 'de vrouw van' mijnheer de burgemeester. Anders lijkt het alsof ik zelf de burgemeester ben. Ik ben trouwens getrouwd met Marc, niet met de burgemeester”, zegt Liliane Hellemans kordaat.

Marc Van der Linden en Liliane Hellemans, beiden geboren en getogen Duffelaars, kennen elkaar al van toen ze 12 jaar waren. “We hadden gemeenschappelijke vrienden. Pas in onze studententijd, we waren toen ongeveer 23 jaar, leerden we elkaar beter kennen en kregen we verkering. De basis hiervoor werd in café Wilgenhof gelegd tijdens bijeenkomsten van de Duffelse studentenclub Moeder Thybaert, een club voor hogeschool- en universiteitsstudenten die ondertussen niet meer bestaat. Tja, het uitgaansleven reikte toen niet veel verder dan de eigen gemeente. We hadden minder mogelijkheden qua communicatie om snel even af te spreken met kennissen en vrienden buiten Duffel. Naast een vast telefoontoestel thuis - dat enkel voor dringende en zakelijke doeleinden werd gebruikt - was er destijds van sociale media nog geen sprake. Twee jaar later, in 1984, zijn we getrouwd. Ja, het kan soms rap gaan.”

“Boot afgehouden”

Al die tijd was Marc niet actief met politiek bezig: slechts van op afstand volgde hij de gemeentepolitiek. Tot hij plots in de loop van 2012 lijsttrekker werd voor N-VA. “Voor politiek was er eerlijk gezegd geen tijd vrij. Marc had een zeer drukke job en was voor zijn werk vaak 's avonds en zelfs meerdere dagen weg. Hij was van in zijn jeugd actief als lid en bestuurslid van twee verenigingen. Bovendien werd hij 25 jaar geleden voorzitter van de Koninklijke Duffelse Natuurvrienden én van de koninklijke katholieke turnkring Oefening Geeft Kracht (OGK). Deze mandaten eisten veel tijd en aandacht. Er ook nog een politieke carrière bijnemen, zag ik toen niet zitten. Je moet tenslotte ook nog voldoende tijd overhouden voor het gezin en de kinderen die je toch samen moet opvoeden. Ik heb de eerste 25 jaar van ons huwelijk die boot dus afgehouden, ook al voelde ik dat die interesse in de politiek er bij Marc altijd was. Je kan niet alles hebben in 't leven was mijn motto.”

“Toen Marc op een dag thuiskwam en me vertelde dat hij aan de gemeenteraadsverkiezingen zou willen deelnemen, was ik dus allerminst verrast. Hij stond trouwens al op de kandidatenlijst van N-VA nog voor ik het officieel wist. Over de keuze van Marc om dit te doen, was ik dus niet verbaasd, over het resultaat van de verkiezingen natuurlijk wél. Niemand had gedacht dat hij burgemeester zou worden. Ondertussen is hij al meer dan drie jaar burgemeester en heeft hij enorm veel ervaring opgedaan.”

Supervriendelijk

“Ik ben dan wel met Marc getrouwd, die toevallig burgemeester van Duffel is, maar zelf houd ik mij met de gemeentepolitiek niet echt bezig. Ik steun Marc uiteraard voor de volle 100%, laat dat duidelijk zijn. Natuurlijk gebeurt het dat mensen me over het beleid in onze gemeente aanspreken, maar die probeer ik dan steeds op een vriendelijke manier af te wimpelen. Ik zou hen trouwens iets voorliegen als ik hen zou antwoorden, want thuis spreken we niet over de politiek en zeker al niet over dossier waarmee Marc bezig is of over beslissingen die nog genomen moeten worden. Het is voor mij het gemakkelijkst dat ik er niets over weet. Ik hoef het niet te weten en ik wil het eigenlijk niet weten. Dan moet ik ook niets verzwijgen als de mensen me iets vragen.”

“Mensen vragen me vaak hoe dat is, de vrouw van de burgemeester te zijn. Wel, ik voel geen verschil met vroeger. Je wordt natuurlijk wel zo aanzien. Mensen reageren trouwens zeer verschillend: sommigen spreken niet meer of amper nog met me, anderen zijn dan weer supervriendelijk, sommigen wellicht in de hoop om iets gedaan te krijgen, maar dat is vergeefse moeite. De meesten doen gelukkig even gewoon als vroeger.”

Publiek persoon

“Ik ben dus ongewild een ietwat publiek persoon geworden. Dat heeft voor- en nadelen. Een van de voordelen is dat ik natuurlijk samen met Marc op heel veel plaatsen kom en zaken leer kennen waarvan ik het bestaan niet kende of van de werking niet afwist. Of ik overal mee naartoe ga? Echt niet hoor, enkele naar publieke evenementen en naar dingen waar ze mij uitdrukkelijk ook voor uitnodigen. Ik beperk dit wel tot de weekends, in de week houd ik met bezig met uit werken gaan (administratief medewerker bij Proefstation voor de Groenteteelt in Sint-Katelijne-Waver, red.) en met het huishouden.”

“Tijdens de week ben ik bijna 's avonds altijd thuis en ben ik er voor Marc. Wij overlopen enkele keren per maand onze gezamenlijke agenda en stemmen dan dingen op elkaar af. Ik zorg ervoor dat hij niets tekortkomt op de weinige ogenblikken dat hij thuis is. Dat leven waren we eigenlijk al wel gewoon, zeker tijdens de week. Marc heeft nooit een nine-to-five-job gehad en als hij dan thuis was, zat hij aan zijn bureau te werken. 's Avonds samen tijd spenderen, deden we zelden: hij had altijd wel wat te doen.”

“Je hoort me niet klagen, hoor. Ik zie het als mijn taak om ervoor te zorgen dat Marc zich goed voelt in zijn job en dat hij die naar behoren kan uitvoeren. Dan zijn er wel eens vriendinnen die me uitvragen. Ja, antwoord ik hen dan, dat is goed, maar ik moet eerst nog dit of dat voor Marc doen. Let wel, een vijftal keer per jaar ga ik met mijn groepje vriendinnen uit eten en dan ben ik er enkele uren eens niet voor Marc. Dan kookt hij meestal zijn eigen potje. Dat kan hij wel, hoor, maar hij maakt dan vaak wel iets ongezonders klaar dan wat ik hem meestal voorschotel.”

Tijd en energie

“Of ik zelf burgemeester zou willen zijn? Totaal niet! Ik zou niet weten waarom me dat aantrekkelijk zou lijken. Ik stel dagelijks vast hoe zwaar die taak wel is, zeker in combinatie met een gezin. Bovendien krijg je niet altijd terug wat je erin investeert. Resultaten blijven meestal zeer lang uit, typisch voor de politiek heb ik ondertussen vastgesteld. Je investeert echt veel, vooral tijd en energie. Ongelooflijk hoeveel er bijvoorbeeld vergaderd moet worden. Veel meer dan waarop buitenstaanders zicht op hebben, veel meer dus dan de vergaderingen van het schepencollege en de gemeenteraad. Ook de telefonische bereikbaarheid vraagt heel veel van Marc, maar ook van mij. Die gsm kan elke moment van de dag rinkelen, elke dag van het jaar. Ook tijdens onze vakanties blijft Marc bereikbaar. Hij leest dan ook elke dag zijn mails, zelfs al is er op die momenten een waarnemend burgemeester die het werk perfect overneemt.”

Postgebouw

“De beste beslissing tot nu toe? Daar kan ik moeilijk op antwoorden, omdat ik de gemeentepolitiek niet zo goed volg. Ik ben wel blij dat de gemeente er onlangs in geslaagd is om het leegstaand postgebouw aan de G. Van der Lindenlaan aan te kopen, zodat die site, eens het lelijke gebouw gesloopt is, beter inpast bij de heraanleg van het plein. Ik was ook op de officiële opening van het spoorwegfort. Dat vind ik door de restauratie van het fort met zijn historiek in de eerste plaats een welkome transformatie. Ook het recreatieve karakter met wandelpaden langs de gracht rondom de vesting werkt zeer uitnodigend. Vooral omwille van het sociale aspect van brasserie De Krone is dit een prachtig project, weliswaar opgestart in de vorige legislatuur, maar door Marc en zijn ploeg mooi afgerond. Hopelijk kan er op het einde van deze zes jaar legislatuur een hele waslijst aan taken afgevinkt worden en kunnen nog mooie projecten opgestart worden.”

Onder de mensen

Stilaan beginnen de politieke partijen in meer en meer gemeenten aan de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 te denken. Ziet Liliane een nieuwe ambtstermijn voor Marc zitten met wat ze nu allemaal weet? “Die beslissing laat ik volledig aan Marc over. Als hij er opnieuw voor wil gaan, dan sta ik daar volledig achter. Ik houd hem zeker niet tegen. Trouwens, de hele dag thuiszitten, kan hij toch niet. Zijn leven bevindt zich onder de mensen. Voor alle duidelijkheid: daar hebben we nog niet over gebabbeld. Dat is nog veel te vroeg en we liggen daar nog niet van wakker. We doen vandaag wat van ons verwacht wordt: daar hebben we al een hele boterham aan. We weten trouwens als geen ander dat je niet in de toekomst kunt kijken en dat daarover speculeren ook geen zin heeft. Dat heeft de ervaring uit het verleden ons geleerd.”

chris van rompaey GVA 4/8/16
 

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is